update

He he Dat viel reuze mee!
Het ergste aan denken dat je wat hebt, is het erover nadenken. De spanning die je in jezelf opbouwt. Wat als, dan wat, ja maar dan, etc. hoog associatief denken is best grappig in je werk en bij puzzle games, maar als het om doemdenken gaat ben ik wel echt kampioen. Ik doe wel stoer ‘niks aan het handje’ maar ondertussen!
De mammografie deed wel zeer, de echo was heel relaxt en het naaldje viel eigenlijk ook wel mee. Wat me het meeste opfokte was mijn eigen behoefte aan aandacht en dat ik die niet kreeg zoals ik het wilde. De bal in mijn buik van onbehagen wilde maar niet weggaan. Onbegrip, machteloosheid en je alleen voelen in je eigen mindfuck. hoe ziek is dat dan? gelukkig over een paar weken begint de G-training ben erg nieuwsgierig of ik mijn dwingende gedachten tot stilstand kan zetten.

back on topic: de röntgenfoto met mijn platgedrukte boobies zag er prachtig uit. Het waren mijn tienerboobies parmantig en prachtig in het goede model ;-) gepositioneerd.   Jammer dat ik ze niet meekreeg.

 

Reageer, maar met respect.