Update Als je gezondheid sucks deel 683 ‘Mijn leven op orde 2.0′

Dit schreef ik eind januari, ik heb op Google Sites een site gemaakt met hele handige dingetjes om je coachingtraject bij te kunnen hoduen. Ik heb het ‘Mijn leven op orde 2.0’ genoemd. Als ik deze helemaal heb gefinetuned heb, ga ik het als sjabloon beschikbaar stellen voor andere mensen zoals ik. In de zijbalk van die site staat een introductie die zet ik hier neer:

Het voelt als een nieuw schrift. Een nieuw schooljaar.
Een plekje waar ik notities kan maken, een agenda is, waar succesjes genoteerd worden om te beklijven!

Mijn doel is niet om een gevestigde adhd’er te worden, maar om de obstakels in mijn leven te tackelen, zodat er ruimte komt voor alle leuke en mooie dingen die op mijn pad komen en die ik zelf in beweging zet.

Na een half jaar coaching en evt. pillen hoop ik dat de vaardigheden die voor anderen zo doodgewoon zijn ook in mijn systeem verankerd raken. Angsten voor ‘gewoon zijn’ verdwijnen en eindelijk de wereld aan mijn voeten! ligt

Ik weet niet of me dat al gelukt is in zo’n korte tijd, ben nog druk doende. Ik heb de afgelopen maanden kei-hard gewerkt om nogal wat problemen uit de weg te tackelen die ik steeds tegenkwam in mijn leven. 


Het was een tropenjaar dat wel, zoveel emoties doorleefd. Een burn-out, veel onderzoeken, artsbezoeken, een diagnose, relatiegezeik, afscheid nemen van mijn baan, afscheid nemen van cliënten, thuis zijn. Pfff niks voor mij. 
En dan het traject wat ik mijzelf beloofd heb, daar tijd voor te nemen. Een ontdekkingsreis met mijzelf. Mijn omgeving, mijn huis, mijn hoofd, de vertrouwde chaos om me heen. Ook daar afscheid van nemen. Dat was nogal een battle. Ik had dat toch al nooit, een voldaan gevoel als iets af was. Wel van het resultaat, de functionaliteit, het plezier dat anderen ervan hadden, de ontdekkingen tijdens het creëren, maar nooit dàt. Nog sterker; toen ik eindelijk mijn
financiële administratie helemaal op orde had, was ik misselijk, drie dagen een leeg gevoel en angst voor wat nu? (Waarschijnlijk voorvoelde ik al dat mijn bedrijf het nog niet eens zo slecht had gedaan en met een te positief resultaat er nog flink wat aan de belasting betaald moest worden.)
Met mijn kledingkamer ging het al een stuk beter. En nu ik de weerstand op al dat soort zaken heb laten varen gaan sommige zaken bijna vanzelf. Klinkt raar, maar ik vind het heel goed van mijzelf! 

Ik ben altijd een persoon geweest met een bepaalde eigenheid. You love me or you hate me. Je vind me een lekker gek wijf of je vind me mega irritant. 

Ook in vriendschappen ben ik nogal vreemd, hoe dichter ze bij me komen, hoe lastiger ik dat vind. Ik heb vaak behoeft om met mijzelf te zijn. Aan de andere kant kan ik ook niet goed alleen zijn. Ik hou van mensen dat wel. Ik ben niet van de frequentie, echte vrienden weten dat van mij, als ze in mijn hart zitten blijven ze daar, of ik ze wel of niet regelmatig zie of spreek. Niet iedereen snapt dat, dat is jammer.  

Weet je, ik was al zo gewend aan mijzelf, tevreden zelfs. Met mijn 80 kg huppel ik over het strand in een bikinitje, een lezing voor 300 man? een prijsuitreiking presenteren voor 1500 dronken hockeyers? Schrijven voor de krant of een Soiree presenteren voor 200 Eindhovense Bobo’s? Dansen op het podium van de HMH, (ik hou van podiumcrashen, weet ook de beveiliging van de Dinnershow in Hilversum, waar dat dus echt verboden is! Maar ik mocht wel het hele liedje mee uit tamboureinen haha)  Het maakt mij niet uit, als ik het maar naar mijn zin heb! En dat heb ik meestal wel! 
(alhoewel die actie in de Tac freestylen met een lichte nieuwjaarsdronkenschap  was misschien toch niet zo’n goed idee)

Ik ben eigenlijk een optimistisch mens met een wat serieuze ondertoon, ik heb wel humor, maar ben wel graag echt in contact. Dus dan wordt het vaak toch wat serieuzerig een gesprek met mij. Maar ik heb al twee keer meegemaakt dat daardoor mensen mij moeder (zoals Amma) zijn gaan noemen, door mijn zorg en betrokkenheid. Het zal wel aardig bedoeld zijn, maar dat is ook niet de bedoeling. 

Het is jammer dat er zoveel vooroordelen zijn over ADHD. Het is door de media en hulpverleners verkeerd gepositioneerd. En is het nou een ziekte, een beperking, een handicap? Liever gebruik ik het woord talent. Beter dan die negatieve woorden. 
Van natuurlijke gekte, chaos, genialiteit en een flinke dosis talent is nog nooit iemand ziek geworden. 
Toch zijn het een paar kenmerken van ADHD. Inmiddels ben ik er wel klaar mee, met dat gezeur erover.
Ik ga nog de G-training doen dat zijn 8 bijeenkomsten met veel huiswerk en is specifiek voor adhd’ers ontwikkeld. Je leert om ‘vooral overbodige negatieve gedachten te parkeren’. Ook al die leuke op dat moment er niet toe doende gedachten zodat je je bij je taak kan houden. 
Dan neem ik afscheid van PsyQ, en trek ik weer de wijde wereld in. Ik heb weer zin in de grote mensen wereld. 
Ik heb ruimte gecreëerd voor nieuwe dingen, een nieuwe baan, een nieuw bedrijf? 
Ik krijg er steeds meer zin in! Maar adhd’ers zijn ook vaak hardlopers die onderweg op een terrasje gaan zitten om dat dat nou eenmaal gezelliger is. Daardoor komen ze niet vaak aan bij de finish, maar hebben wel een kei leuke dag gehad. Dat wil ik nu eens anders aanpakken, dat terrasje is er straks ook nog. 
Ik zal het rustig aan doen, beloofd!


Reageer, maar met respect.