is het werkelijk noodzakelijk je gedachte en je gevoel met elkaar te verbinden?

Lieve mensen
(alsof ooit hier iemand komt behalve ikzelf dan…)

wat een mooie trip langs memorylane weer… 2003 begonnen jeetje zeg… en zoals je ziet was ik toen dat nog kon zo iemand die er voor betaalt heeft, want ik heb geen reclame balkje boven mijn weblog…

maareh oude tijden herleven ze? ik weet niet… mischien is het lekker weer eens dit digitale dagboekje te gebruiken… mijn inspiratie en mindfuckerij laten borrelen en daar uiting aan geven… want hier is niemand, val ik niemand lastig worden de gemoederen niet opgelaaid of gesust zoals op een forum waar levende mensen digitaal hun emoties (heftig) uiten en oordelen klaar hebben. Gewoon weer ouderwets van je af schrijven… in het grote niets, waar niemand luistert, waar niemand meekijkt… je gedachten weer op jezelf terugketsen… je emoties te vervatten in denken… reflectie door gedwongen de gedachten te structureren in woorden… waardoor zaken helder worden of het wordt een georeer van jewelste waar niemand nog iets van begrijpt behalve de schrijver zelf!

ik zal de stelling van de dag weer herintroduceren…

Die van vandaag luidt: is het werkelijk noodzakelijk je gedachte en je gevoel met elkaar te verbinden?
ik ga er even over nadenken en dan kom ik zo weer terug… !

Reageer, maar met respect.