Attributen zijn onontbeerlijk bij goede act

140220101682 Je ziet ze lopen; postbodes met verdachte pakketjes, feetjes met toverstokjes, prinsessen met kroontjes…

Gisteren stond ik in de tent en kwam een vriendin van de vriendin van een oud-collega tegen. Waar ik ooit samen mee op kookles zat. Zij vertelde dat haar man er ook zo aan kwam, maar dat-ie een essentieel onderdeel van zijn outfit was vergeten en weer naar huis moest. Komt er ineens een wielrenner binnen met een fietsband om zijn schouders. Precies: het essentieel onderdeel! Waarschijnlijk is hij z’n fietsband al na drie cafeś kwijt, maar daar gaat het niet om, het gaat om de entree!

Later op de avond kwam ik Gerrie tegen, een jongen uit Bergeijk die een enorme grote koeienbel bij zich had. Loodzwaar en echt niet handig bij een avondje stappen. Ik vroeg me af waar die die voor nodig had? Hij was verkleed als officier, dus het paste niet eens bij z’n outfit. Er kwam een mooi verhaal over de opkamer bij zijn oma, waar de koeienbel hing. “Als oma er niet meer is, wil ik die koeienbel hebben” vertelde hij zijn ouders. Glimlachend en trots steekt hij de koeienbel omhoog, “Oma gaat al jaren mee carnaval vieren”.

Vlak voor de carnaval bij het Toeterstemme kwam ik Chantal tegen in haar Chanelpakje compleet met handtasje en hondje. Gister zag ik haar weer, zonder hond. “Die is nu in de kennel, want dat kun je een hondje niet aan doen al die drukte en alle dagen alleen thuis is ook geen doen”. Zo kan ook de afwezigheid van een attribuut toch bijdragen aan je act. Wonderbaarlijk toch?

Elluh Zelluf sleept deze carnaval een minilaptop mee. Niet dat je die ziet; hij zit veilig in mijn tas, maar toch, het is dit jaar mijn attribuut bij mijn act als ED gastblogger!

Reageer, maar met respect.