#3 back to work

Al enige tijd werk ik bij SupportPunt. Eigenlijk is het een stage. Zelf geregeld om wat meer ritme te krijgen. Toetsen waar ik sta in een werkomgeving. Het is onbetaald werk in kader van reintegratie. Eigenlijk voelt dat niet goed. Want ik doe er toch ook serieuze dingen.

De rotte appel viel toen ik hoorde dat de andere stagiaires 300 euro per maand krijgen. Als je met zo weinig geld moet rondkomen als ik, is dat veel geld. Een boekenbon, een Irisbon, een Hemabon – een blijk van waardering was toch leuk geweest. Ik heb dat geuit en hoorde toen pas dat het werk dat een collega doet om mijn jaarafsluitingen rond te krijgen voor mij betaald gaan worden. Das toch fijn dan. Jammer dat me dat niet eerder verteld was.

Ik neigde al naar “Nooit Meer Gratis” #NMG  Een term die twee professionals in hun blogs omschrijven. Lees hier: JW Alphenaar en Coach Sander. Overigens wel iets waar ik in 2011 naar streef. Betaald worden voor wat ik doe. Vrijwilligerswerk is mooi, maar ik wil ook wel eens een keer uit eten, op stap, een weekendje weg… mijn favoriete luchtje kopen. Luxe dingetjes die ik zooo mis.

Ik blijf nog even hangen bij SupportPunt. Waarom? Het heeft ook wel wat kantoorfun. Collega’s hebben. Al is het niet het meest inspirerende bedrijf waar ik gewerkt heb.

Reageer, maar met respect.